Σε μια ήσυχη γειτονιά του Φαλήρου, γεμάτη πρασιές πολυκατοικιών, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και ελάχιστα συνοικιακά μαγαζιά, κανείς δεν υποπτεύεται τι συμβαίνει μερικά μέτρα κάτω από τη γη. Κάθε φορά που η πόρτα ενός πολύ συγκεκριμένου υπογείου ανοίγει για μερικά εκατοστά, ξεχύνονται προς τα έξω ένα εκτυφλωτικό μοβ φως μαζί με ήχους από «αρχαία» συνθεσάιζερ σε 8-bit ρυθμούς. Θα μπορούσε να είναι η πύλη για τον κόσμο του Upside Down του Stranger Things ή κάποιο στέκι του Σταμάτη Γαρδέλη από τη χρυσή εποχή της βιντεοταινίας. Δεν είναι όμως. Είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια μιας άλλης, περισσότερο αναλογικής εποχής.
Ραντεβού στα Ουφάδικα
«Ήμουν άσος στο Space Invaders», λέει ο φωτογράφος μας, Περικλής Μεράκος. Μπροστά του βρίσκεται ένα από τα πλέον θρυλικά arcade games. Μάλιστα, μια θεωρία λέει ότι ο σλανγκ όρος «Ουφάδικα», για όλα εκείνα τα μαγαζιά που φιλοξενούσαν παιχνιδομηχανές με κέρματα, γεννήθηκε από αυτό. Παραταγμένα στη σειρά βρίσκονται μηχανήματα που έζησαν μεγάλες δόξες στα νιάτα τους. Όλοι οι ηλεκτρονικοί ήρωες της παιδικής μου ηλικίας είναι εδώ: ο Super Mario και ο Donkey Kong, οι μεσαιωνικοί πολεμιστές του Golden Axe και οι νίντζα του Shinobi, τα δρακάκια του Bubble Bobble και τα «τουβλάκια» του Tetris. Εδώ είναι και τα θρυλικά ράλι, το NBA Jam αλλά και «ποδοσφαιράκια» όπως το Virtua Striker, που σου έτρωγαν το ένα «πενηντάρικο» (δραχμές) μετά το άλλο, για να φτάσεις μέχρι τον τελικό του Μουντιάλ.
Μια θεωρία λέει ότι ο σλανγκ όρος «Ουφάδικα», για όλα εκείνα τα μαγαζιά που φιλοξενούσαν «ηλεκτρονικά» με κέρματα, γεννήθηκε από το Space Invaders.
Μέσα σε προθήκες υπάρχουν κονσόλες από κάθε εποχή «οικιακής ψυχαγωγίας»: από τα «αρχαία» Atari με τα τετραγωνισμένα γραφικά μέχρι τη μεγάλη κόντρα Nintendo-Sega στα ’90s, αλλά και τα πρώτα «διαστημικά» Sony PlayStation. Ανάμεσα σε όλα αυτά, ένα καλαίσθητο φλιπεράκι μάς γυρίζει σε ακόμα πιο ρετρό εποχές, φέρνοντας στο μυαλό τα αμερικανικά ’60s και μαγαζιά που σερβίρουν μπέργκερ με μιλκσέικ, ενώ από τα ηχεία ακούγεται η φωνή του Έλβις Πρίσλεϊ. Σε ένα τέτοιο φλιπεράκι περνούσε τα απογεύματά του ο πατέρας μου στην Ανάβυσσο όπου παραθερίζαμε, όσο –μάταια– προσπαθούσε να με πείσει να σταματήσω να ρίχνω κέρματα στο Bubble Bobble επειδή είχε έρθει η ώρα να γυρίσουμε σπίτι. Στο τέλος, πολύ συχνά, με έπαιρνε σηκωτό. «Δεν συνέλεξα απλώς ηλεκτρονικά, αναμνήσεις συγκέντρωσα», λέει ο Ηλίας Τσινταβής, ιδρυτής του Greek Arcade Museum και δικηγόρος στο επάγγελμα. «Η επιλογή είναι προφανώς υποκειμενική: κατά κύριο λόγο έβαλα μέσα ό,τι έπαιξα, ό,τι έζησα».
Στο κυνήγι των arcade games
Το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του τον Απρίλιο του 2024, ενώ υπήρχε ως ιδέα στο μυαλό του κ. Τσινταβή για περισσότερο από έναν χρόνο. Η συλλογή των arcade games έγινε με πολλούς τρόπους: με επίμονα παζάρια, με δωρεές, με τυχαίους «θησαυρούς» που βρέθηκαν ξεχασμένοι σε κάποια αποθήκη. «Υπάρχουν μόνο οκτώ τέτοια σε ολόκληρο τον κόσμο», μου λέει καθώς μου δείχνει το Holosseum της Sega. Πρόκειται για ένα εντελώς πρωτοποριακό για την εποχή του παιχνίδι. Μου παίρνει λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου είναι ένα fighting game με ολογράμματα – κάτι, δηλαδή, βγαλμένο από τον κόσμο του Star Trek. Το πείραμα, βέβαια, της ιαπωνικής εταιρείας δεν πέτυχε, οδηγώντας σε εμπορική αποτυχία, αφού το παιχνίδι σού φέρνει ζαλάδα σε λίγα μόλις λεπτά. «Μας το έκανε δώρο ένας “παιχνιδάς” από τα Γρεβενά. Για εκείνον ήταν αδιάφορο, αφού δεν του “έβγαζε” λεφτά. Για το μουσείο όμως είναι ένας συλλεκτικός θησαυρός». Δίπλα στο Holosseum υπάρχει το Pong από το 1972, το δεύτερο arcade game που κυκλοφόρησε ποτέ (πρώτο ήταν το Computer Space, έναν χρόνο πριν), ενώ απέναντι, μέσα σε μια προθήκη, υπάρχει το Magnavox Odyssey, πάλι από το 1972, η πρώτη δηλαδή κονσόλα που κυκλοφόρησε για οικιακή χρήση, πολύ πριν από το Nintendo NES και το Sega Master System.
«Είμαι τυχερός που μπόρεσα να συνδυάσω το χόμπι μου με κάτι που έχει να πει κάτι στους νέους: να δουν πώς φτάσαμε από τα πρώτα παιχνίδια στο σήμερα και στο PlayStation 5», αναφέρει ο Ηλίας Τσινταβής. Για εκείνον, τα μαγαζιά με arcade games, τόσο στον Πειραιά όπου μεγάλωσε όσο και στις διακοπές στο χωριό, ήταν «κοινωνικοί χώροι», αφού εκεί μέσα γεννιούνταν φιλίες. «Είχαμε λίγα κέρματα και έτσι, για να περάσουμε όλο το απόγευμά μας, παίζαμε εναλλάξ, δίναμε οδηγίες ο ένας στον άλλον, συνεργαζόμασταν». Σήμερα, μπορεί κάποιος με μόλις 6 ευρώ εισιτήριο να παίξει ατέλειωτες πίστες από το Double Dragon, ή όποιο άλλο παιχνίδι τον γεμίζει νοσταλγία, στο Greek Arcade Museum.
Παλιά παιχνίδια, νέες γενιές
«Η μητέρα μου μου είπε: Κοίτα αυτή τη δουλειά, θα σου αρέσει, έχει παιχνίδια», λέει ο Παναγιώτης, 23 ετών, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, για το πώς ξεκίνησε να δουλεύει στο μουσείο. Τόσο εκείνος, όσο και ο 26χρονος Άγγελος και ο 23χρονος Σταμάτης, φοιτητές Πληροφορικής, είναι φανατικοί gamers. «Συνήθως έρχονται γονείς με τα παιδιά τους, για να τους δείξουν τι games έπαιζαν εκείνοι μικροί, ή παρέες εφήβων που ενθουσιάζονται με το πόσο διασκεδαστικά είναι τα arcade». Όσο για το τι κάνουν αν χαλάσει κάποιο μηχάνημα; «Φωνάζουμε τον μάστορα. Ένας είναι σε όλη την Αθήνα!», λένε γελώντας. Όσο για το τι κρατάει από τη μέχρι τώρα προσπάθεια ο Ηλίας Τσινταβής; «Πριν καν ανοίξουμε επίσημα το 2024, με πήρε τηλέφωνο ένα ζευγάρι. Μου είπαν ότι ήθελαν να δείξουν έναν χώρο γεμάτο arcade games στον 18χρονο γιο τους, για να καταλάβει σε τι είδους ατμόσφαιρα γνωρίστηκαν οι γονείς του. Τους είπα να πάρουν το παιδί και να έρθουν όποτε θέλουν. Άνοιξα το μουσείο μία μέρα μόνο γι’ αυτούς».
Τo Greek Arcade Museum (Δημοκρατίας 71, Φάληρο) είναι ανοιχτό 18.00-22.00, από Δευτέρα έως Παρασκευή, και 10.00-22.00, Σάββατο και Κυριακή.
0 Post a Comment:
Δημοσίευση σχολίου